တစ်ပတ်အပြီးမှာ အရင်ဆုံး မေးရမယ့်မေးခွန်းက “ဘယ်နှစ်ရက်လုပ်နိုင်ခဲ့သလဲ” တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ “ငါ့ပြဿနာအကြောင်း အရင်က မသိတာ ဘာသိလာသလဲ” ကိုပါ မေးပါ။ သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်မှာ အလုပ်မလုပ်နိုင်တာကို သိလာတာလည်း အသုံးဝင်တဲ့အချက်ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်မှတ်တမ်းမရှိဘဲ ခံစားချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ မကောက်ချက်ချပါနဲ့။

ဆုံးဖြတ်ချက်သုံးမျိုးထဲက တစ်ခုကို ရွေးပါ။ ဆက်လုပ်မယ် — အသုံးဝင်တဲ့လက္ခဏာရှိတယ်၊ ကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း လက်ခံနိုင်တယ်။ ပြင်ပြီးထပ်စမ်းမယ် — အလားအလာရှိပေမယ့် ဘယ်နေရာမကိုက်သလဲ သိလာတယ်။ ရပ်မယ် — လိုအပ်ချက်နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ အကျိုးထက်ကုန်ကျမှုများတယ် သို့မဟုတ် ထိခိုက်မှုရှိတယ်။ ရပ်ခြင်းကို အရှုံးလို့ မသတ်မှတ်ပါနဲ့။ မသင့်တော်တာကို ဆက်မလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်တာလည်း ဒီစမ်းသပ်မှုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပါ။

ဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင် ချက်ချင်းပိုကြီးအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ နောက်တစ်ပတ်မှာ အတူတူပုံစံကို ထပ်စမ်းပြီး ပုံမှန်အလုပ်ပမာဏပြောင်းတဲ့နေ့မှာပါ လုပ်နိုင်သလား ကြည့်ပါ။ တစ်ကြိမ်အဆင်ပြေတာနဲ့ အလေ့အကျင့်အဖြစ် အမြဲတည်သွားပြီလို့ မယူဆပါနဲ့။ ပြန်ကြည့်မယ့်ရက်တစ်ရက် သတ်မှတ်ထားပါ။

မဇင်အတွက် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာက “ဖုန်းမကြည့်ရင် အားလုံးကောင်းတယ်” မဟုတ်ဘူး။ “ပစ္စည်းလက်ခံပြီးချိန်မှာ ကြိုရွေးထားတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းနဲ့ စစ်ရင် စတင်ရတာ ပိုလွယ်တယ်” ဆိုတာပါ။ ဒီလိုသေးသေးရှင်းရှင်း သင်ခန်းစာကို နောက်တစ်ပတ်မှာ စစ်ဆေးနိုင်တယ်။ ကြီးကျယ်တဲ့အောင်မြင်မှုကြေညာချက်ထက် ကိုယ်ပြန်သုံးနိုင်တဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံတစ်ခု ရလာတာ ပိုအသုံးဝင်နိုင်တယ်။

မဇင်၏ တစ်ပတ်စာမှတ်တမ်းအပြည့် — သင်ယူရန် ဖန်တီးထားသော စိတ်ကူးယဉ်ဥပမာသာဖြစ်သည်။

• ရက် ၁ — ပြဿနာနဲ့ အယူအဆကို ရွေးတယ်။ ပစ္စည်းမစစ်ရသေးဘူး။

• ရက် ၂ — အယူအဆကို ကိုယ့်စကားနဲ့ ရှင်းပြပြီး အရေးပေါ်ဖုန်းအတွက် ခြွင်းချက်ထားတယ်။ ပစ္စည်းမစစ်ရသေးဘူး။

• ရက် ၃ — ပစ္စည်း ၃ မျိုး စစ်တယ်။ ၁၂ မိနစ်ကြာတယ်။ မှတ်စုစာအုပ်မှာ ၁ အုပ် လျော့နေတာတွေ့ပြီး ထပ်စစ်ဖို့ မှတ်ထားတယ်။

• ရက် ၄ — ပစ္စည်းလက်ခံရတာနဲ့ တိုက်နေလို့ မစစ်ဖြစ်ဘူး။ နောက်နေ့ကစပြီး ပစ္စည်းလက်ခံပြီးချိန်မှာ စဖို့ ပြောင်းတယ်။

• ရက် ၅ — ပစ္စည်း ၁ မျိုး စစ်တယ်။ ၆ မိနစ်ကြာတယ်။ ကွာဟချက်မတွေ့ဘူး။ ဘာကိုစစ်ရမလဲ ရွေးနေတဲ့အချိန်က ကြာတယ်လို့ မှတ်ထားတယ်။

• ရက် ၆ — ပစ္စည်း ၁ မျိုး စစ်တယ်။ ၆ မိနစ်ကြာတယ်။ ကွာဟချက်မတွေ့ဘူး။ ညနေပိုင်းမှာ နောက်နေ့စစ်မယ့် ပစ္စည်း ၃ မျိုးကို ကြိုရွေးထားတယ်။

• ရက် ၇ — ကြိုရွေးထားတဲ့ ပစ္စည်း ၃ မျိုးကို စစ်တယ်။ ၈ မိနစ်ကြာတယ်။ ကွာဟချက်မတွေ့ဘူး။

ဒီမှတ်တမ်းမှာ လက်တွေ့စစ်ခဲ့တာ ၄ ကြိမ်ပါ။ ပစ္စည်းစစ်ဆေးမှုကို ၃ + ၁ + ၁ + ၃ = ၈ ကြိမ် လုပ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး အမျိုးအစားမတူတဲ့ ပစ္စည်း ၈ မျိုး စစ်ခဲ့တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ တစ်မျိုးကို ထပ်စစ်ထားတာလည်း ပါနိုင်တယ်။ ရက် ၇ မှာ ပိုမြန်လာပေမယ့် စစ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ မတူနိုင်တဲ့အတွက် ကြိုရွေးထားခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့် ပိုမြန်တယ်လို့ မကောက်ချက်ချနိုင်သေးဘူး။ ရက် ၃ က ကွာဟချက်လည်း ဖြေရှင်းပြီးပြီလို့ ဒီမှတ်တမ်းက မပြောနိုင်ဘူး။

မဇင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က “ပြင်ထားတဲ့ပုံစံနဲ့ နောက်တစ်ပတ် ထပ်စမ်းမယ်” ဖြစ်တယ်။ နောက်တစ်ပတ်မှာ ပစ္စည်းလက်ခံပြီးချိန်မှာ စမယ်၊ စစ်မယ့်ပစ္စည်းကို ညနေကတည်းက ကြိုရွေးမယ်၊ ကွာဟချက်တွေ့ရင် နောက်ဆက်တွဲစစ်ဆေးမှု ပြီးမပြီးကိုပါ မှတ်မယ်။ တစ်ပတ်အပြီး ဘဝပြောင်းသွားတယ်လို့ မကြေညာဘဲ ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုက်မယ့် ပုံစံကို ဆက်စမ်းနိုင်တာက သူရလာတဲ့ အကျိုးပါ။

တစ်မျက်နှာစာ ပြန်သုံးသပ်ချက်

၁။ ငါဖြေရှင်းချင်တဲ့ မူလပြဿနာ ______။

၂။ ရွေးထားတဲ့စာအုပ်/အယူအဆနဲ့ ပြန်ရှာနိုင်တဲ့နေရာ ______။

၃။ တကယ်စမ်းခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ် ______။ လမ်းမှာ ပြင်ခဲ့တာ ______။

၄။ မှတ်တမ်းမှာ တွေ့ရတဲ့ အသုံးဝင်သောလက္ခဏာ ______။

၅။ ကုန်ကျမှု၊ အဆင်မပြေမှု သို့မဟုတ် ထိခိုက်မှု ______။

၆။ ဒီစမ်းသပ်မှုကနေ မသိနိုင်သေးတဲ့အရာ ______။

၇။ ဆုံးဖြတ်ချက် — ဆက်လုပ် / ပြင်ပြီးထပ်စမ်း / ရပ်။ အကြောင်းရင်း ______။

၈။ နောက်တစ်လှမ်း ______။ ပြန်ကြည့်မယ့်ရက် ______။

မိတ်ဆွေကို ပြန်ပြောချင်ရင် ပုံစံလေးခုနဲ့ ပြောပါ။ “ဒီပြဿနာကို ကြုံနေရလို့ ဒီအယူအဆကို ရွေးခဲ့တယ်။ ဒီလိုစမ်းခဲ့တယ်။ ဒီလိုတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒီအချက်ကိုတော့ မသိသေးဘူး။” သူ့ကို ကိုယ့်နည်းအတိုင်း လုပ်ခိုင်းမယ့်အစား သူ့အခြေအနေနဲ့ ကိုက်မကိုက် စဉ်းစားခွင့်ပေးပါ။

နောက်စာအုပ်ကို မဖတ်ရဘူးလို့ ဒီစာအုပ်က မပြောဘူး။ နောက်စာအုပ်မဖွင့်ခင် လက်ရှိစာအုပ်ထဲက အယူအဆတစ်ခုအတွက် နောက်တစ်လှမ်း ရှိပြီလားလို့သာ မေးကြည့်ပါ။ စာဖတ်မှတ်တမ်းထဲမှာ ခေါင်းစဉ်တွေပဲ မစုဘဲ ကိုယ်စမ်းခဲ့တာ၊ တွေ့ခဲ့တာ၊ ပြန်ပြင်ခဲ့တာတွေပါ စုနိုင်ရင် ကိုယ့်အတွက် တကယ်အသုံးဝင်တဲ့ အသိပညာမှတ်တမ်း ဖြစ်လာမယ်။