နိဒါန်း — ကျွမ်းကျင်မှုဆိုတာ ဘာလဲ? {#နိဒါန်း}

ကျွမ်းကျင်မှု၏ အနှစ်သာရ

လူတိုင်းမှာ အထူးအဆန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ကိုယ့်အတွင်းစိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲဆောင်နေတဲ့ အင်အားတစ်ခု ရှိတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီဆွဲဆောင်မှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိဖူးတယ်။ တစ်ခုခုကို လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်အား၊ တစ်ခုခုကို သိချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ — ဒီဟာတွေက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ လမ်းညွှန်တံ ဖြစ်တယ်။

Robert Greene ရဲ့ “Mastery” စာအုပ်က ဒီအတွင်းစိတ်ဆန္ဒကို ပြန်လည်ရှာဖွေပြီး ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ဘယ်လို ခရီးသွားရမလဲဆိုတာကို ပြောပြတဲ့ စာအုပ်ဖြစ်တယ်။ ဒီစာအုပ်မှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ ဘဝဇာတ်လမ်းတွေကို လေ့လာပြီး ဘုံနိယာမတွေကို ထုတ်ယူထားတယ်။

ကျွမ်းကျင်မှုဆိုတာ ဘာလဲ? ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရင် — တစ်ခုခုကို အလွန်ကောင်းစွာ တတ်မြောက်ထားတဲ့ အခြေအနေဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ Greene ပြောတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက ရိုးရိုးတတ်ကျွမ်းတာထက် ပိုတယ်။ ကျွမ်းကျင်မှုဆိုတာ — ကိုယ့်နယ်ပယ်ကို အတွင်းကျကျ နားလည်ပြီး၊ အသစ်အဆန်းတွေ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ အခြားသူတွေ မမြင်တဲ့အရာတွေကို မြင်နိုင်တဲ့ အဆင့်ဖြစ်တယ်။ ဒါက ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှု (intelligence) ရဲ့ အမြင့်ဆုံးပုံစံ ဖြစ်တယ်။

Life’s Task — ဘဝတာဝန်

Greene ကျွမ်းကျင်မှုခရီးရဲ့ အချက်အချာကို “Life’s Task” လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက ကိုယ့်ဘဝမှာ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်ဖို့ ဖြစ်လာတဲ့ အရာဖြစ်တယ်။ လူတိုင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ ဝါသနာ၊ စိတ်ဝင်စားမှု၊ သဘာဝစွမ်းရည် တစ်ခုခုရှိတယ်။ ဒီအရာကို ရှာဖွေပြီး ဘဝတစ်ခုလုံးနဲ့ အပ်နှံဖို့ ရွေးချယ်တာက ကျွမ်းကျင်မှုခရီးရဲ့ ပထမဆုံးခြေလှမ်း ဖြစ်တယ်။

ဒီနေရာမှာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုရှိတယ်။ ကျွမ်းကျင်မှုဆိုတာ မွေးရာပါ အရည်အချင်း (talent) တစ်ခုတည်းနဲ့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ Mozart ကို ဥပမာပေးကြတယ် — သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ဂီတ天才 ဖြစ်တယ်လို့။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ်က Mozart ရဲ့ ဖခင် Leopold Mozart ကိုယ်တိုင်က ဂီတဆရာကြီး ဖြစ်ပြီး Mozart ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက နေ့စဉ် နာရီပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့တယ်။ Mozart ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက မွေးရာပါ အရည်အချင်း + ကြင်နာစွာ ဖိအားပေး လေ့ကျင့်ခြင်း + အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုးစားခြင်း တို့ရဲ့ ပေါင်းစပ်ရလဒ် ဖြစ်တယ်။

ဒီသဘောတရားက အရေးကြီးတယ်။ ကျွမ်းကျင်မှုကို ကိုယ်ရယူနိုင်တယ်။ ဘယ်သူမဆို ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ယူရတယ်၊ ကြိုးစားရတယ်၊ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်ရတယ်။

သမိုင်းထဲက ကျွမ်းကျင်သူကြီးများ

Leonardo da Vinci

Leonardo da Vinci ကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ သူက လက်ဝဲသားဖြစ်ပြီး တရားဝင်ပညာရေး သိပ်မရခဲ့ဘူး။ ငယ်ငယ်တုန်းက ရေစီးကြောင်းတွေ၊ ငှက်တွေပျံတာတွေ၊ သဘာဝတရားတွေကို အံ့ဩစွာ စိတ်ဝင်စားပြီး ကြည့်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူ့မှာ သဘာဝကို နက်နဲစွာ ကြည့်ရှုလေ့လာချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှိတယ်။

Andrea del Verrocchio ရဲ့ အလုပ်ရုံမှာ တပည့်ခံပြီးနောက် Leonardo က ပန်းချီ၊ ပန်းပု၊ အင်ဂျင်နီယာ၊ ခန္ဓာဗေဒ၊ ရူပဗေဒ စသဖြင့် နယ်ပယ်ပေါင်းများစွာကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တစ်နယ်ပယ်တည်းမှာ မဟုတ်ဘူး — နယ်ပယ်ပေါင်းများစွာကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ထောင့်ကနေ ကြည့်တတ်တဲ့ စွမ်းရည်ဖြစ်တယ်။

Leonardo ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုခရီးမှာ အဓိကအချက်တွေက — - ငယ်စဉ်ကတည်းက သဘာဝအပေါ် ပြင်းပြတဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ် (ဒါက သူ့ Life’s Task) - Verrocchio ဆီမှာ နှစ်ရှည်လများ တပည့်ခံခြင်း (Apprenticeship) - နယ်ပယ်ပေါင်းများစွာကို ဆက်စပ်ကြည့်တတ်ခြင်း (Creative-Active) - ဘဝတစ်ခုလုံး ရပ်မနား သင်ယူခြင်း

Charles Darwin

Darwin ငယ်ငယ်တုန်းက ပညာရေးမှာ ထူးချွန်ခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဆေးပညာသင်ဖို့ Edinburgh တက္ကသိုလ်ကို ပို့ခံရပေမယ့် စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဘုန်းကြီးဖြစ်ဖို့ Cambridge ကို ပြောင်းပေမယ့် အဲဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အမြဲရှိနေတာက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်၊ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေ စုဆောင်းတာ၊ ကျောက်တွေ လေ့လာတာ ဖြစ်တယ်။

HMS Beagle သင်္ဘောခရီးစဉ်က Darwin ရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။ ငါးနှစ်ကြာ ကမ္ဘာတစ်ပတ်ခရီးမှာ သူက သဘာဝကို နက်နဲစွာ လေ့လာခွင့်ရခဲ့တယ်။ Galápagos ကျွန်းစုတွေမှာ ငှက်မျိုးစုံရဲ့ နှုတ်သီးပုံစံ ကွဲပြားမှုတွေကို တွေ့ရှိချက်က “On the Origin of Species” စာအုပ်ရဲ့ အခြေခံ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

Darwin ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တစ်ညလုံးမှာ ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ရှည်စွာ သတိထား လေ့လာခြင်း၊ အချက်အလက်တွေ စုဆောင်းခြင်း၊ စဉ်းစားခြင်း၊ ပြန်လည်စဉ်းစားခြင်းတို့ရဲ့ ရလဒ်ဖြစ်တယ်။

အခြားကျွမ်းကျင်သူကြီးများ

Greene ရဲ့ စာအုပ်မှာ ဒီလိုပဲ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ အများကြီးကို ဥပမာပေးထားတယ် —

Albert Einstein — ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းမှာ နှေးကွေးတယ်လို့ ထင်ခံရပေမယ့်၊ သူ့ဘာသာသူ အိမ်မှာ ရူပဗေဒနဲ့ သင်္ချာကို စိတ်ပါလက်ပါ လေ့လာနေခဲ့တယ်

Marie Curie — အမျိုးသမီးတွေကို ပညာရေးမှာ ခွဲခြားဆက်ဆံခံရတဲ့ ခေတ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားပြီး ရေဒီယိုသတ္တိ (radioactivity) ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တယ်

Thomas Edison — တရားဝင်ပညာရေး သုံးလပဲရခဲ့ပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သင်ယူပြီး ခေတ်ကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်

Benjamin Franklin — ငယ်ငယ်ကတည်းက စာဖတ်ခြင်းနဲ့ ရေးခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး ဘဝတစ်ခုလုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတက်အောင် ပြုပြင်နေခဲ့တယ်

ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေအားလုံးမှာ ဘုံအချက်တစ်ခုရှိတယ် — သူတို့အားလုံး ကိုယ့်ရဲ့ Life’s Task ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အဲဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။

ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကို “genius” (ထူးချွန်သူ) လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ Greene ကြောင့်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောတယ် — genius ဆိုတာ မွေးရာပါ gift (လက်ဆောင်) မဟုတ်ဘူး။ ဒါက process (လုပ်ငန်းစဉ်) တစ်ခုရဲ့ ရလဒ် ဖြစ်တယ်။ ဒီ process ကို လူတိုင်း လိုက်နာနိုင်တယ်။

ဒီနေရာမှာ “talent” (မွေးရာပါ အရည်အချင်း) နဲ့ “skill” (သင်ယူရရှိတဲ့ စွမ်းရည်) ကို ခွဲခြားဖို့ လိုတယ်။ Talent ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ သဘာဝ inclination (ဝါသနာ) ဖြစ်တယ် — ဒါက Life’s Task ကို ရှာဖွေရာမှာ လမ်းညွှန်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ talent တစ်ခုတည်းနဲ့ mastery ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး — talent ကို deliberate practice (ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ လေ့ကျင့်ခြင်း) နဲ့ ပေါင်းစပ်မှသာ ကျွမ်းကျင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာမယ်။

Myanmar ယဉ်ကျေးမှုမှာ “ဝါသနာ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဒီ concept ကို ကောင်းကောင်း ဖော်ပြတယ်။ “ဝါသနာရှိမှ တတ်မြောက်မယ်” ဆိုတဲ့ Myanmar ယုံကြည်ချက်က Greene ပြောတဲ့ Life’s Task concept နဲ့ တိုက်ရိုက် ကိုက်ညီတယ်။

ကျွမ်းကျင်မှုခရီးရဲ့ အဆင့်သုံးဆင့်

Greene က ကျွမ်းကျင်မှုခရီးကို အဓိကအဆင့် သုံးဆင့်ခွဲထားတယ်:

အဆင့် ၁: Apprenticeship (တပည့်ခံခြင်း)

ဒါက ပထမအဆင့်ဖြစ်တယ်။ ကိုယ့် Life’s Task ကို ရှာဖွေတွေ့ပြီးတဲ့အခါ ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ အခြေခံကျကျ သင်ယူရတဲ့ အဆင့်ဖြစ်တယ်။ ဒီအဆင့်မှာ ကိုယ်က “ဘာမှမသိသေးတဲ့ လူသစ်” ဖြစ်တယ်။ နိမ့်ချပြီး သင်ယူရတယ်။ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာရတယ်။ အခြေခံစွမ်းရည်တွေကို ထပ်ခါထပ်ခါ လေ့ကျင့်ရတယ်။

ဒီအဆင့်က ပုံမှန်အားဖြင့် ငါးနှစ်မှ ဆယ်နှစ်ကြာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့်ကို ကျော်ချင်လို့ မရဘူး။ ကြိုးစဉ်ကို ဖြတ်ရမယ်ဆိုရင် ဖြတ်ရမယ်။

အဆင့် ၂: Creative-Active (တက်ကြွစွာ ဖန်တီးခြင်း)

Apprenticeship အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့အခါ ကိုယ့်နယ်ပယ်ရဲ့ အခြေခံတွေကို ကျကျနီနီ သိပြီဖြစ်တယ်။ ဒီအခါ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်တွေကို ထည့်သွင်းပြီး အသစ်အဆန်းတွေ ဖန်တီးလာနိုင်တယ်။ စည်းကမ်းတွေကို သိပြီးတဲ့အတွက် စည်းကမ်းတွေကို ကျိုးပြီး ဆန်းသစ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှာနိုင်တယ်။

ဒီအဆင့်မှာ ကိုယ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေထက် ထူးခြားစပြုလာတယ်။ ကိုယ်ပိုင်စတိုင်၊ ကိုယ်ပိုင်အမြင်တွေ ပေါ်လာတယ်။

အဆင့် ၃: Mastery (ကျွမ်းကျင်မှု)

ဒါက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်တယ်။ ဒီအဆင့်မှာ ကိုယ့်နယ်ပယ်ကို အလွန်နက်နဲစွာ နားလည်ပြီး ဖြစ်တဲ့အတွက် ဉာဏ်စွမ်း (intuition) ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အခြေအနေတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ စဉ်းစားစရာ မလိုတော့ဘဲ “ခံစားချက်အရ” မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချနိုင်လာတယ်။

ဒါက နှစ်ပေါင်း ၂၀,၀၀၀ နာရီကျော် လေ့ကျင့်ပြီးမှ ရောက်တတ်တဲ့ အဆင့်ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရောက်ဖို့ မဖြစ်မနေ ရောက်ရမယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ခရီးတစ်ခုလုံးက ကျွမ်းကျင်မှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်တယ်။ ခရီးကိုယ်တိုင်ကပဲ ပန်းတိုင်ဖြစ်တယ်။

ကျွမ်းကျင်မှု vs ကျွမ်းကျင်ဟန်ဆောင်ခြင်း

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှာ “fake mastery” (ကျွမ်းကျင်ဟန် ဆောင်ခြင်း) က ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ Social media (လူမှုမီဒီယာ) ခေတ်မှာ “ကျွမ်းကျင်သူ” ဟန်ဆောင်ဖို့ လွယ်ကူလာတယ်။ Online course (အွန်လိုင်း သင်တန်း) နှစ်သုံးခု တက်ပြီး “Expert” (ကျွမ်းကျင်သူ) ဆိုပြီး ကြော်ငြာနေတဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိလာတယ်။

Greene က ဒီအပေါ်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောတယ် — တကယ့် Mastery ဆိုတာ shortcut (ဖြတ်လမ်း) မရှိဘူး။ အချိန်ယူရတယ်။ ကြိုးစားရတယ်။ ခံစားရတယ်။ ဒါက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်တဲ့ ခရီးဖြစ်တယ်။

တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူနဲ့ ကျွမ်းကျင်ဟန်ဆောင်သူ ဘယ်လို ခွဲခြားမလဲ?

တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူ: - ကိုယ့်ရဲ့ အမှားတွေကို ဝန်ခံတတ်တယ် - “ငါ မသိတဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်” လို့ ပြောရဲတယ် - နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ပြီးသား ဖြစ်တယ် - ရလဒ်တွေ ရှိတယ် (ပြောရုံ မဟုတ်ဘဲ) - ကိုယ့်နယ်ပယ်ရဲ့ nuance (အသေးစိတ် ကွဲပြားမှု) ကို နားလည်တယ်

ကျွမ်းကျင်ဟန်ဆောင်သူ: - ကိုယ့်ကိုယ်ကို “guru” (ဂုရု) “expert” လို့ ကြော်ငြာတယ် - ရလဒ်ထက် image (ပုံရိပ်) ကို ဦးစားပေးတယ် - အမှားကို ဘယ်တော့မှ မဝန်ခံဘူး - ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြဿနာတွေကို ရိုးရှင်းလွန်းအောင် ပြောတယ် - Depth (နက်နဲမှု) မရှိဘဲ surface (မျက်နှာပြင်) ပညာသာ ရှိတယ်

Derek ရဲ့ approach ကို ကြည့်ပါ — သူ့ website (drphyopaing.com) မှာ ရေးတဲ့ ဆောင်းပါးတွေက “raw, honest, introspective, no BS” (ရိုးသားမှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆန်းစစ်ခြင်း၊ အတုအယောင် မရှိခြင်း) ဖြစ်တယ်။ “ငါက ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ toxic ဖြစ်ခဲ့တယ်” ဆိုပြီး ကိုယ့်အမှားကို ဝန်ခံရဲတာ — ဒါက တကယ့် mastery mindset ဖြစ်တယ်။ ကျွမ်းကျင်ဟန်ဆောင်သူက ကိုယ့်အမှားကို ဘယ်တော့မှ မပြောဘူး — “ငါက အစကတည်းက ထူးချွန်ခဲ့တယ်” ဆိုတဲ့ narrative (ဇာတ်လမ်း) ကို ဖန်တီးတယ်။

ကျွမ်းကျင်မှုခရီးနဲ့ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာ

Greene ရဲ့ စာအုပ်ကို ၂၁ ရာစု ခေတ်သစ်ကမ္ဘာနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီး ကြည့်ရင်—

Information Overload (သတင်းအချက်အလက် လျှံသွားခြင်း): ခေတ်သစ်မှာ သတင်းအချက်အလက် များလွန်းတဲ့ ပြဿနာ ရှိတယ်။ YouTube, TikTok, Podcast, Online courses — ဒါတွေက ပညာကို access (ရယူ) ရတာ ပိုမိုလွယ်ကူစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ “ပညာရယူခြင်း” နဲ့ “ကျွမ်းကျင်ခြင်း” က မတူဘူး။ ပညာကို access ရတာ လွယ်ကူလာပေမယ့် deep understanding (နက်နဲတဲ့ နားလည်မှု) ကို ရဖို့ အချိန်ယူရတာ ပြောင်းလဲမှု မရှိဘူး။

Distraction Culture (အာရုံပြောင်းခြင်း ယဉ်ကျေးမှု): Smartphone, social media, notifications — ဒါတွေက ကိုယ့်ရဲ့ focus (အာရုံစိုက်မှု) ကို ဖျက်ဆီးတယ်။ Mastery ခရီးမှာ deep focus (နက်နဲတဲ့ အာရုံစိုက်မှု) က မရှိမဖြစ် ဖြစ်တယ်။ ဒီအတွက် distraction တွေကို manage (စီမံ) လုပ်ဖို့ သင်ယူရတယ်။

Gig Economy (ကာလတို အလုပ်စီးပွား): ခေတ်သစ်မှာ “gig economy” (ကာလတို ပရောဂျက်အခြေခံ အလုပ်) က ပေါ်လာတယ်။ ဒါက Mastery ခရီးအတွက် စိန်ခေါ်ချက် ဖြစ်နိုင်တယ် — ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ Mastery က long-term commitment (ရေရှည် ကတိကဝတ်) လိုအပ်တဲ့အတွက်။ Gig ကနေ gig ကို ခုန်ပြီး ပြောင်းနေရင် deep skills (နက်နဲတဲ့ စွမ်းရည်) မတည်ဆောက်နိုင်ဘူး။

ဒီစိန်ခေါ်ချက်တွေကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်ရမလဲ?

၁. Deep Work (နက်နဲတဲ့ အလုပ်) ကို ဦးစားပေးပါ — Cal Newport ပြောတဲ့ “Deep Work” concept အတိုင်း — distraction-free (အာရုံပြောင်းခြင်း ကင်းတဲ့) ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်ပါ ၂. Information diet (သတင်းအချက်အလက် ဒိုင်ယက်) ကို ကိုင်ပါ — ဘာကိုမဆို ဖတ်ရတာ၊ ကြည့်ရတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ခရီးနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အရာတွေကိုသာ ရွေးချယ်ပါ ၃. Long-term thinking (ရေရှည် အတွေးအခေါ်) ကို ကိုင်စွဲပါ — ခေတ်သစ်ရဲ့ “instant gratification” (ချက်ချင်း ကျေနပ်မှု) ယဉ်ကျေးမှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရေရှည်ကို ကြည့်ပါ

ဒီစာအုပ်ကို ဘာကြောင့် ဖတ်သင့်သလဲ

ကိုယ့်ဘဝမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူးလား? ကိုယ့်ရဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဘဝမှာ ပျင်းရိနေသလား? တစ်ခုခုကို အရမ်းကောင်းအောင် တတ်ချင်ပေမယ့် ဘယ်ကစရမှန်း မသိဘူးလား?

ဒီစာအုပ်က ကိုယ့်အတွက်ပဲ။

Robert Greene က ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ပြောတယ် — ကျွမ်းကျင်မှုဆိုတာ ထူးချွန်တဲ့ လူအနည်းစုအတွက်သာ ဖြစ်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက လူသားတိုင်း ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အဆင့်ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်းကို သိဖို့ လိုတယ်။ ဒီစာအုပ်က အဲဒီလမ်းကြောင်းကို ပြပေးတယ်။

“လူသားတိုင်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူအများစုက ဒီစွမ်းရည်ကို မဖွင့်ဘဲ ဘဝတစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးသွားကြတယ်။ သူတို့ မပျင်းရိတာ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းကြောင်းကို မသိတာ။”

ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးတဲ့အခါ ကိုယ်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုခရီးကို စတင်ဖို့ ရှင်းလင်းတဲ့ မြေပုံတစ်ခု ရရှိမယ်။ ဒီခရီးက လွယ်ကူတဲ့ ခရီးမဟုတ်ဘူး — ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ခရီးဖြစ်တယ်။